Deken Rob Merkx geïnstalleerd

Op zondag 19 juli werd Rob Merkx geïnstalleerd als pastoor van de parochiefederatie Sittard en deken van het dekenaat Sittard-Geleen.
De deken werk geïnstalleerd door vicaris generaal mgr. Maessen van het bisdom Roermond.

In zijn dankwoord sprak de nieuwe deken uit verheugd te zijn dat Sittard zijn religieuze tradities zoals de processies in ere heeft gehouden maar dat dit dreigt te verdwijnen als de mensen niet ook aan het innerlijke geloof blijven werken. Dit ziet hij als een van zijn belangrijkste taken. Verder gaf hij aan er veel zin in te hebben de nieuwe taak op zich te nemen.

Lees hier zijn welkomstwoord.

Dankwoord van de deken in het parochieblad

Zondag 19 juli was het zover. De vrijdag ervoor had ik met mijn zus het hele huis netjes op orde gebracht: je moet toch als nieuwe deken een goede indruk maken… Boven is het nog een rommeltje, maar op de benedenverdieping straalde de grandeur uit van een echte klassieke pastorie. Op zolder lagen een heleboel schilderijen die ik onmogelijk allemaal kan ophangen. Maar ik had er alvast twee uitgezocht waarvan ik dacht; die zeker! Het waren de portretten van twee van mijn illustere voorgangers: deken Tijssen en deken Ben Janssen. Natuurlijk: ik woon in het huis waar begin vorige eeuw deken Tijssen woonde, wellicht de bekendste deken die Sittard ooit heeft gehad en waarvan ik de lijvige documentatie van zijn heiligverklaringsproces al in handen heb gehad. Een grote uitdaging voor mij om het nieuw leven in te blazen… En dan het portret van deken Janssen. Ik heb hem leren kennen als leerling van het Bisschoppelijk College in Roermond. Hij was daar net gestopt als prefect en benoemd tot deken in Tegelen maar hij bleef nog altijd graag verbonden met ‘zijn’ leerlingen. Samen met zijn goede vriend Jo Hansen organiseerde hij veel activiteiten voor de leden van de vroegere Eucharistische Kruistocht (EK). Als jonge gymnasiasten werden we meegesleept langs alle culturele en kerkelijke bezienswaardigheden in de hele Euregio. Achteraf gezien denk ik: daar is de basis gelegd voor mijn roeping tot het priesterschap. Daarom kijk ik graag naar zijn portret: het roept veel dankbare herinneringen op. Natuurlijk wil ik mijn voorganger Wilbert van Rens niet tekort doen: aan hem heb ik het meest te danken. Er was  een jarenlange vriendschap en nu beantwoordt hij allerlei moeilijke vragen die ik  ‘nieuwkomer’ heb. Hij leeft enorm mee! Maar deken van Rens is niet zo van de portretten, toch hoop ik te zijner tijd ergens een mooie foto van hem te kunnen ophangen.   Ja, die pastorie… Het huis straalt iets heel waardigs uit. Brede gangen, een grote ‘zaal’, een echte stadstuin… Alles goed onderhouden: ik voel me er thuis!En dan de installatie… Corona-proof! Het was een hele tour om te bepalen wie u wel en wie niet uitgenodigd kon worden. In zo’n omvangrijk werkgebied zit je natuurlijk zó aan 100 gasten! Samen met het kerkbestuur hebben we gewikt en gewogen en uiteindelijk dacht ik, hebben we het tot een goed einde gebracht. De installatieplechtigheid was een gebedsdienst zodat de liturgie zo eenvoudig mogelijk kon zijn. Normaal gesproken krijgt de nieuwe pastoor allerlei liturgische voorwerpen uitgereikt om de diverse opdrachten van het pastoraat te symboliseren (evangelieboek, hostieschaal, biechtstola etc.). Dat werd om ‘veiligheidsredenen’ weggelaten. Alle pastoors van het dekenaat waren als echte ‘kannuniken’ in de koorbanken gezeten en telden dus niet mee ‘bij de 100’. Pastoor Achten van Elsoo en pastoor Quaedvlieg van Geleen traden op als getuigen. Vicaris generaal Maessen verrichtte namens de bisschop de installatie. De plechtstatige teksten van de ambsteed en de inspirerende lezingen en het geestelijk woord van de vicaris werden afgewisseld met prachtige gezangen uit cantates van Bach en Händel met voor mij als hoogtepunt de aria ‘Hilf Gott dass es uns gelingt und Dein Feuer in uns dringt’ een aria die volgens mij uitdrukt waar wij in deze tijd het meest behoefte aan hebben: God, doordring ons met de vreugde van uw heilige Geest! Maak weer blijde gelovigen van ons!

Ik mocht het ‘laatste woord’ spreken: een soort mission-statement: ‘Laten we ons niet blindstaren op lege kerken en klagen dat alles achteruitgaat. Laten we vertrouwen dat God ook in deze tijd met ons is en dat Hij zijn Kerk niet in de steek laat. Christus heeft ons een Blijde Boodschap nagelaten en wil dat wij blijde mensen zijn! Dat moeten wij uitstralen!’

Na de viering was er een gezellig samenzijn voor een klein gezelschap in de pastorietuin. Op coronaveilige afstand genoten we van koffie en vlaai en van de hapjes die een van de kerkbestuursleden had toebereid.

Hoewel we geen receptie konden houden, ben ik blij met deze goede start. Dank aan allen die mij hebben gefeliciteerd, allen die aanwezig waren en aan hen die de installatie via de website hebben mee gevolgd, Ik heb er zin in!

Rob Merkx, deken